Doorheen de tijd kreeg melancholie vele betekenissen. In de middeleeuwen werd ze verbonden met de theorie van de vier lichaamssappen; later groeide ze uit tot een esthetisch ideaal in kunst en literatuur. Wat als een temperament of zelfs een bron van creativiteit werd gezien, verborg echter vaak een andere realiteit: de pijn van zij die als melancholisch werden bestempeld, bleef onzichtbaar of werd veroordeeld.

PLEASE, Open the Curtains vertrekt vanuit die spanning en benadert melancholie niet als een ziekte of een romantisch beeld, maar als vorm van herinnering aan fragiliteit en collectiviteit, aan het verlangen dat na verwoesting iets goed, iets verbindend kan ontstaan.

Zes performers omarmen melancholie via collectieve taferelen waarin spel, arbeid en ritueel naast elkaar staan. Soms licht en speels, soms traag en verstild. Hun lichamen vormen een ensemble waarin beelden en kleine gebaren circuleren. De scenografie is een levend lichaam, een symbolisch landschap dat het verleden oproept, vervormt en opnieuw construeert.