Louis Gahide grijpt in Brutalités amoureuses rechtstreeks in op een sexploitationfilm uit de jaren zeventig. De oorspronkelijke film van Jean-Paul Sassy volgt Catherine, een vrouw die verstrikt raakt in verslaving, psychiatrische opname en seksueel geweld. Een dergelijke patriarchale film is vandaag nauwelijks nog denkbaar. Toch blijft het werk als cultureel artefact bestaan en vraagt het om bekeken en ondervraagd te worden. Vanuit het idee van het archief als levend kunstwerk,  verwerpt Gahide statische conservering ten gunste van kritische transformatie. Het beeldmateriaal is radicaal bewerkt: menselijke figuren zijn verwijderd, het geluid is gewist en het verhaal, in de vorm van ondertitels, is ontmanteld. Wat overblijft is
een spookachtig spoor – gefragmenteerde scènes die verwijzen naar het origineel zonder het te reproduceren. Hier wordt exploitationcinema grondstof – niet voor een eerbetoon, maar voor een autopsie.

De jonge Gentse kunstenaar, intussen werkzaam vanuit Brussel, toont bij ons voor het eerst de bewerkte 35mm-pellicule, ingebed in een verwant programma van scratch films en found footage.